Για όποιον αναρωτιέται τι κάνω και δεν γράφω...

Περνάει που λες...

...ο Τοτός με τον πατέρα του, έξω από μια εκκλησία...

Γυρίζει ο πατέρας και λέει στον γιό του: "Τοτό! Τον σταυρό σου!"

Και ο Τοτός: "Την Παναγία σου!"

Υ.Γ. Σήμερα ταξιδεύω εκτάκτως. Εύχομαι αύριο να βρω λίγο χρόνο να γράψω...

Η Πεθερά - 14ο Μέρος

Τα, τααααα!!!

Η επιστροφή της πεθεράς, της Χριστίνας, του μωρού της Χριστίνας, της αφεντιάς μου, του Χανς από την Δανία, της θείας που έχει αλτσχάιμερ, του κύριου Παντελή του διαχειριστή της πολυκατοικίας και του ασανσέρ μέσα στο οποίο έχουμε κλειστεί...

Ένα έπος γεμάτο κρυφά νοήματα και μεγάλες αλήθειες. Ένα δύσκολο αλλά αληθινό λογοτεχνικό έργο που ξεκίνησε εδώ, ξαναξεκίνησε εδώ και σήμερα κάνει ένα δυναμικό καμ - μπακ, συνεχίζοντας τον δύσκολο δρόμο του προς την παγκόσμια αναγνώριση και την αθανασημία...

----------------------------------------------------------------------------

"Νοιώθω λες και είμαστε κλεισμένοι βδομάδες εδώ μέσα!" είπε η Χριστίνα
"Έλα μωρέ!" είπα εγώ. "Πως κάνεις έτσι!"

"Χριστίνα;" είπε ο Χανς απ' έξω. "Άι χαβ του γκόου νάου!"
"Όου, νόου!" είπε η Χριστίνα. "Γουέϊτ εντ γουί γουίλ χαβ κόφι!"
"Κόφι;" παρενέβην εγώ. "Χάνς! ΡΑΝ ΕΓΟΥΕΪ!!!"
"Γουάι;" είπε ο Χανς
"Τραστ μι..." είπα εγώ. "ΝΕΒΕΡ ακσέπτ ε κόφι ινβιτέισον φρομ Χριστίνα! ΆΙ ΝΟΟΥ!"
"Ώχ μωρέ κι εσύ!" μου είπε η Χριστίνα
"Ένιγουέι, άι ρίλι χαβ του γκόου!" είπε ο Χανς. "Άι χαβ ε γουόρ στάρτινγκ η φιφτίν μίνιτς"
"Α, οκέι δεν!" είπε η Χριστίνα. "Άι αντερστάντ!"
"Οκέι, δεν!" είπε ο Χανς. "Σι γιου!"
"Μπάι!" είπε η Χριστίνα. "Γκουντ λάκ!"
"Θενκ γιου!" είπε ο Χανς. "Γιου του!" και τον ακούσαμε να κατεβαίνει τις σκάλες

Μισό λεπτό αργότερα, ακούστηκε ένας νέος θόρυβος από την σκάλα.
"ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ!" ακούσαμε μια νεανική φωνή. "Εδώ είναι το πρόβλημα με το ασανσέρ;"
"ΝΑΙ, ΝΑΙ! ΕΔΩ!!!" φώναξε η πεθερά.
"Α, ωραία!" είπε ο πυροσβέστης. "Σε ένα λεπτό θα σας έχω βγάλει!"

"ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ;;;" φώναξε από τον πάνω όροφο ο κύριος Παντελής
"Η πυροσβεστική!" φώναξε ο πυροσβέστης.
"ΑΡΓΗΣΑΤΕ!" είπε ο κύριος Παντελής.

"ΦΩΤΙΑ! ΦΩΤΙΑ!!!" ακούσαμε ξαφνικά την θεία να φωνάζει πανικόβλητη απ' την ταράτσα.
"Αμάν!" είπε ο πυροσβέστης που τα παράτησε όλα και άρχισε να ανεβαίνει τρέχοντας τα σκαλιά.
"ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΦΩΤΙΑ ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ;;;" φώναξε στην θεία μόλις έφτασε στην ταράτσα.
"ΑΧ, ΔΕΝ ΞΕΡΩ!" είπε η θεία πανικόβλητη. "ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΔΩ!"

"Για όνομα του Θεού!" είπε η Χριστίνα και με κοίταξε απελπισμένη.
"ΜΗΝ ΔΙΝΕΤΕ ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΜΟΥ!" φώναξε στον πυροσβέστη προς την ταράτσα. "ΕΧΕΙ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ!"
"ΤΙ ΕΧΩ;" είπε η θεία παραξενεμένη

Εν τω μεταξύ ακούσαμε τον πυροσβέστη να ξανακατεβαίνει με φόρα τις σκάλες.
"Αν είναι δυνατόν!" μουρμούρισε και τον ακούσαμε να ανοίγει την τσάντα του και να ψάχνει κάτι εργαλεία.

"Γαβ, γάβ!" είπε ο Τόμπι
"Τι θες εσύ βρε μούργο; Φύγε από 'δω! Φύγε!" είπε ο πυροσβέστης

"Θα χρειαστείτε πολύ χρόνο για να μας βγάλετε;" ρώτησα εγώ
"Εεεε... συγνώμη. Αυτό το σκυλί ποιανού είναι;" είπε ο πυροσβέστης
"Δικό μου!" είπε η Χριστίνα.
"Μμμμ, εάν δεν κάνετε κάτι με τον σκύλο σας, δεν θα καταφέρω να σας ανοίξω!" είπε ο πυροσβέστης
"Τι να κάνω από εδώ μέσα;" είπε η Χριστίνα.
"Δεν ξέρω κυρία μου!" είπε ο πυροσβέστης εκνευρισμένος. "ΕΓΩ τι να κάνω; Κάτω βρε! ΚΑΤΩ!!!"
"ΤΟΜΠΙ!!!" φώναξε η Χριστίνα. "ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΠΗΔΑΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ!"

Εκείνη την στιγμή άνοιξε η πόρτα του ασανσέρ και μια λάμψη από φυσικό φως έλουσε τον θάλαμο. Ένα κεφάλι με πηλίκιο εμφανίστηκε στο άνοιγμα.
"Είστε όλοι σας καλά;" είπε ο πυροσβέστης και μετά σούφρωσε την μύτη του. "ΑΜΑΝ!" είπε και τραβήχτηκε πίσω.
"Μυρίζει, ε;" είπα εγώ. "Μην ανησυχείς! Μετά από ένα μισάωρο συνηθίζεις..."
"ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!!" είπε ο πυροσβέστης απ' τον διάδρομο. Εν τω μεταξύ η Χριστίνα έβγαινε ήδη από την πόρτα του ασανσέρ.
"ΤΟΜΠΙ!" την άκουσα να φωνάζει. "Άσε ήσυχη την τσάντα του κυρίου!"

Βοήθησα την πεθερά να βγει από το ασανσέρ και ύστερα βγήκα κι εγώ. Ο πυροσβέστης μας κοίταζε όλους από την άλλη άκρη του διαδρόμου.
"Ευχαριστούμε πολύ!" είπε η Χριστίνα και τον κοίταξε. Ήταν ένας ωραίος, ψηλός, γεροδεμένος άντρας με στολή. "Πάρα πολύ!" συμπλήρωσε η Χριστίνα και έφτιαξε το μαλλί της.
"Παρακαλώ!" είπε εκείνος και χαμογέλασε. Είχε ένα πολύ γοητευτικό χαμόγελο. "Θέλετε να μου πείτε το όνομα σας;" της είπε.
"Χριστίνα!" είπε γλυκά η Χριστίνα και χαμογέλασε κι εκείνη. "Εσείς;"
"Εεεε..." είπε ο πυροσβέστης και μου έριξε μια κλεφτή ματιά. "Χρήστος" είπε.
"Α, κοίτα σύμπτωση!" είπε η Χριστίνα που συνέχιζε να χαμογελάει γλυκά. "Έχουμε το ίδιο όνομα!"
"Εεεε, ναι..." είπε αμήχανα ο πυροσβέστης και μου έριξε ακόμα μια κλεφτή ματιά. "Οοοο αριθμός της ταυτότητας σας;" της είπε τελικά
"Της ...ταυτότητας μου;" είπε αμήχανα η Χριστίνα
"6977 384987" είπα εγώ
Η Χριστίνα γύρισε και με κοίταξε απειλητικά. "Σταμάτα βρε κρύε!" μου είπε
"Εγώ να βοηθήσω θέλω..." είπα απολογητικά
"Τι τον θέλετε τον αριθμό της ταυτότητας;" είπε η Χριστίνα
"Εεεε... για την αναφορά μου..." είπε ο πυροσβέστης
"Είναι στο σπίτι!" είπε η Χριστίνα. "Μισό λεπτό!" είπε και προχώρησε προς την εξώπορτα της

"Α! Βγήκατε;" είπε η θεία που εμφανίστηκε στο κεφαλόσκαλο. "Πάνω στην ώρα! Έχει πιάσει φωτιά στη γειτονιά!"

Εν τω μεταξύ η Χριστίνα είχε σταθεί ακίνητη μπροστά στην εξώπορτα της. Ο χρόνος έμοιασε να έχει σταματήσει τριγύρω της. Όταν ξαναμίλησε, η φωνή της ήταν πολύ αργή και στρογγυλή

"Θεία;" είπε. "Γιατί είναι κλειστή η πόρτα του σπιτιού μου;"
"Ε;" είπε η θεία
"Η πόρτα, θεία! Είναι ΚΛΕΙΣΤΗ!" είπε η Χριστίνα.
"Α, ναι;" είπε η θεία και κοιταξε την πόρτα με απορία.
"Θεία..." είπε η Χριστίνα και έκλεισε τα μάτια της. "Πες μου σε παρακαλώ ότι έχεις τα κλειδιά από το σπίτι..."

Μια σιωπή έπεσε στον διάδρομο. Η θεία γύρισε και με κοίταξε αγχωμένη. Ύστερα κοίταξε την Χριστίνα. Ύστερα πάλι εμένα.
"Θεία;" είπε η Χριστίνα απειλητικά
"Εεεε... έχω τα κλειδιά από το σπίτι..." είπε η θεία λίγο τρομοκρατημένη

Το πρόσωπο της Χριστίνας έλαμψε από ανακούφιση. "Μπράβο ρε θεία!" είπε ευτυχισμένη και άπλωσε το χέρι της. "Δωσ' τα!" είπε.
"Αχ, ευχαριστώ!" είπε η θεία χαρούμενη. "Ποιά;"
"Τα κλειδιά..." είπε η Χριστίνα και έσμιξε τα φρύδια της.
"Ποια κλειδιά;" είπε η θεία
"...του σπιτιού..." είπε η Χριστίνα που είχε αρχίσει να φορτώνει επικίνδυνα
"εεεε... δεν τα έχω..." είπε η θεία
"ΤΙ;;;" έβαλε τις φωνές η Χριστίνα. "Καλά ΤΩΡΑ δεν μου είπες ότι τα έχεις;;;"
"Εσύ μου είπες!" είπε η θεία τρομοκρατημένη
"ΤΙ σου είπα;;;" είπε η Χριστίνα
"Να σου πω ότι τα έχω!" είπε η θεία
"Θεία ΘΑ ΣΕ ΠΝΙΞΩ!!!" είπε η Χριστίνα
"Χριστίνα! Όχι μπροστά στο παιδί!" είπα εγώ.

"Έχει δίκιο ο νεαρός!" πετάχτηκε ο κύριος Παντελής από το κεφαλόσκαλο. "Τα παιδιά μαθαίνουν σαν σφουγγάρια!"
"Α!" είπε η θεία και κοίταξε τον κύριο Παντελή με θαυμασμό. "Μαθαίνουν τα σφουγγάρια;"
"Βεβαίως!" είπε ο κύριος Παντελής. "Το είδα σε ένα ντοκιμαντέρ!"
"Για σφουγγάρια;" είπε η θεία
"Για παιδιά!" είπε ο κύριος Παντελής

"Εεεε... εμένα με συγχωρείτε..." είπε ο πυροσβέστης πίσω μας. "Φεύγω τώρα..."
"Μα... δεν θέλετε τον αριθμό της ταυτότητας μου;" είπε η Χριστίνα
"Όχι μωρε!" είπε ο πυροσβέστης. "Δε γαμιέται!"
"Παρακαλώ νεαρέ! Μην βρίζετε μπροστά στο μωρό!" είπε ο κύριος Παντελής.
"Είναι σφουγγάρι!" είπε η θεία

Ο πυροσβέστης άνοιξε το στόμα του για να απαντήσει αλλά φάνηκε να το ξανασκέφτεται.
"Λοιπόν, γειά σας!" είπε, έσπρωξε απαλά τον Τόμπι μακριά από την τσάντα του, την σήκωσε, μας γύρισε την πλάτη και άρχισε να κατεβαίνει τις σκάλες.

Εν τω μεταξύ η Χριστίνα έμοιαζε έτοιμη να σκάσει.
"ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ!!!" έβαλε τις φωνές.

Η Παναγιώτα άνοιξε τα μάτια της και την κοίταξε απορημένη.
"...ααααααααααααααααΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!" είπε

"Ορίστε, ορίστε!" είπε η πεθερά. "Πάλι την ξύπνησες! Δωσ' την μου σ' εμένα..."
Η Χριστίνα γύρισε και κοίταξε την πεθερά της. Για μια στιγμή φοβήθηκα ότι θα της πετούσε το μωρό αλλά τελικά επικράτησε το μητρικό της ένστικτο:
"Ά στο διάολο κι εσύ!" είπε στο μωρό και το έδωσε στην πεθερά της.
"Αχχχχ..." είπε η πεθερά και άρχισε να νανουρίζει τη μικρή στα χέρια της.

"Χριστίνα;" είπα εγώ. "Να φωνάξουμε έναν κλειδαρά;"
"Κλειδαρά;;;" είπε η Χριστίνα και με κοίταξε με μίσος. "Ξέρεις ΠΟΣΑ παίρνει ένας κλειδαράς;;;"
"Όχι..." είπα την αλήθεια. "Πόσα;"
"Πολλά!" είπε η Χριστίνα που προφανώς ούτε κι αυτή ήξερε.
"Ε και τι να κάνουμε για να ανοίξουμε την πόρτα ρε Χριστίνα; Να προσευχηθούμε;"
"Κακό δεν θα έκανε..." μουρμούρισε η πεθερά

"Κύριε Παντελή;" είπε η Χριστίνα γυρίζοντας προς τον γείτονα της. "Μήπως θα μπορούσε ο φίλος μου να πηδήξει από το μπαλκόνι σας στο δικό μου;"
"Μπαρδόν;" είπα εγώ
"Είχα μια κουμπάρα που πέθανε έτσι..." είπε η πεθερά
"Βεβαίως!" είπε ο κύριος Παντελής που είχε βγάλει το κεφάλι του από το κεφαλόσκαλο. "Τα πάντα για την γοργόνα μου!" είπε και έστριψε ο μουστάκι του κοιτάζοντας την θεία
"Αχ, ευχαριστώ!" είπε η θεία ναζιάρικα
"Πολύ ωραία!" είπε η Χριστίνα. "Πάμε!"
"Με συγχωρείτε!" είπα εγώ. "ΠΟΥ νομίζετε ότι πάμε;"
"Να πηδήξεις" μου είπε η Χριστίνα.
"Χριστίνα πρόσεχε πως μιλάς!" είπε η θεία αυστηρά. "Το παιδί ρουφάει!"
"Μα καλά είσαι σοβαρή;" είπα εγώ. "Θα με βάλεις να πηδάω από όροφο σε όροφο;"
"Ε και τι να κάνουμε;" είπε η Χριστίνα. "Να πηδήξω εγώ;"
"Χριστίνα!" είπε η θεία
"Να πάρεις τηλέφωνο έναν κλειδάρα!" είπα εγώ
"Θα αστειεύεσαι βέβαια!" είπε η Χριστίνα. "Ξέρεις ΠΟΣΑ θα μας πάρει ένας κλειδαράς;"
"Πόσα;" είπα εγώ
"ΠΟΛΛΑ!" είπε η Χριστίνα και άρχισε να ανεβαίνει τις σκάλες. "Άντε κουνήσου!" μου φώναξε. "Μην ανησυχείς! Είναι πολύ εύκολο! Το έχει κάνει παλιότερα και ο Βασίλης!"

Γύρισα προς την πεθερά απελπισμένος. Η πεθερά με κοίταξε με τα τεράστια μάτια της.
"Ο Χριστός μας τιμωρεί!" μου είπε "για όλα όσα κάναμε στην εκκλησία Του..."

Την κοίταξα αποσβολωμένος.
"Για όνομα του Θεού!" είπα και άρχισα να ανεβαίνω τα σκαλιά.
"Κι εγώ αυτό λέω!" μουρμούρισε η πεθερά πίσω μου "αλλά δεν με ακούει κανένας..."

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ! (το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;)

Θανάσημος

Η λύση

...ίσως έτσι να απελευθερωθούν τα χέρια μου και θα καταφέρω επιτέλους να γράψω την συνέχεια της πεθεράς...

Διάλειμμα για διαφημίσεις...

Η Πεθερά - 13ο Μέρος

Είχα πει ότι θα ανέβαζα ανάρτηση σήμερα... Δεν είχα πει ότι θα ανέβαζα ΜΕΓΑΛΗ ανάρτηση σήμερα :-)

Καλή ανάγνωση!

ΥΓ. Προς νέους ναυτιλλομένους: σωσίβια θα βρείτε στην αρχή καθώς και την μέση του σκάφους...

------------------------------------------------------------------------------------

Ανακεφαλαίωση: Είμαστε κλεισμένοι μέσα στο ασανσέρ με την πεθερά της Χριστίνας. Η Παναγιώτα μόλις τα έκανε επάνω της. Το ασανσέρ βρωμάει. Κάνει ζέστη. Η Παναγιώτα κλαίει και η πυροσβεστική θα έρθει σε περίπου μισή ώρα. Κατόπιν όλων αυτών, θα ήθελα να προσθέσω και ένα τέταρτο στοιχείο στο Ιδανικό Ακίνητο Ασανσέρ: μια έξοδο διαφυγής. Αδιάφορο που. Θα μπορούσε για παράδειγμα να σε βγάζει στον μαγικό κόσμο του Οζ. Κανένα πρόβλημα! Το ζητούμενο ήταν ΝΑ ΒΓΩ!

"ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" έλεγε η Παναγιώτα
"Σώπα, σώπα..." έλεγε η Χριστίνα και την κουνούσε πέρα δώθε.
"ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" συνέχιζε ακάθεκτη η Παναγιώτα
"Σώπα, σώπα, σώπα..." επέμενε η Χριστίνα
"ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" επέμενε και η Παναγιώτα
"Δεν θα γίνει τίποτα έτσι!" είπε ξαφνικά η πεθερά.
Γυρίσαμε και την κοιτάξαμε.
"Τι εννοείτε;" είπα εγώ
"Το μωρό..." εξήγησε η πεθερά. "Δεν πρόκειται να σταματήσει με αυτόν τον τρόπο..."
"Γιατί;;;" είπε η Χριστίνα που ένοιωσε προσβεβλημένη. "Τι έχει ο τρόπος μου;"
"Γιατί δεν γίνεται έτσι!" επέμεινε η πεθερά. "Δωσ' την σ' εμένα να σου δείξω!"
"Κοιτάξτε!" είπε η Χριστίνα εμφανώς τσαντισμένη. "Το μωρό τα έχει κάνει επάνω του. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να σταματήσει να γκρινιάζει! Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να την κάνουμε να γκρινιάζει λίγο πιο χαμηλόφωνα..."
"Αχχ...." αναστέναξε βαθιά η πεθερά και την κοίταξε με τα τεράστια μάτια της. "Όπως νομίζεις..." είπε και γύρισε το κεφάλι της προς την άλλη μεριά.

Η Χριστίνα γύρισε προς την Παναγιώτα και της είπε.
"Σώπα, σώπα.... ώωωωωωωω..."
"ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" είπε η Παναγιώτα
"Άχχχχχχχχχχχ..." αναστέναξε η πεθερά.

"Ωωωωωωω... Ωωωωωωωωω..." είπε η Χριστίνα και έριξε ένα στραβό βλέμμα στην πεθερά της. "Σταμάτα τώρα, σταμάτα..."
"ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" είπε η Παναγιώτα
"Άχχχχχχχχχχχχχχχχχχ..." αναστέναξε η πεθερά και κούνησε απογοητευμένη το κεφάλι της

"Έλα, έλα, ώωωωωωωωωωω..." είπε η Χριστίνα
"ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" είπε η Παναγιώτα
"Τς, τς, τς, τς, τς, τς..." μουρμούρισε η πεθερά της κοιτάζοντας τα παπούτσια της

Η Χριστίνα κοίταξε την πεθερά της. Μετά κοίταξε την Παναγιώτα.
"ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" είπε η Παναγιώτα
"Ε, ΣΚΑΣΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!!!!!!!" της έβαλε ξαφνικά μια φωνή η Χριστίνα.

Η Παναγιώτα σταμάτησε για ένα δευτερόλεπτο το κλάμα, άνοιξε τα μάτακια της και κοίταξε απορημένη την Χριστίνα. Ύστερα έκλεισε τα ματάκια της, έσφιξε τα χεράκια της σε γροθιές, σούφρωσε τα φρυδάκια της και είπε:

"ΝΝΝΝΝΝΝΝΝΓΓΓΚΚΚΚΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

"ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!!!" έβαλα τις φωνές. "ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;"
"ΤΣΑΚΩΘΗΚΑΜΕ!!!" είπε η Χριστίνα και κοίταξε την Παναγιώτα. "ΆΝΤΕ ΜΗΝ ΤΗΣ ΠΩ ΤΙΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΤΗΣ!!!" συμπλήρωσε, έδωσε το μωρό στην πεθερά της, μας γύρισε την πλάτη και κοίταξε τον τοίχο του ασανσέρ.

Η πεθερά πήρε την μικρή στα χέρια της και την κράτησε απαλά.
"Μην κλαις μικρούλα μου, μην κλαις..." της είπε
"ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑααααααααααααααααα" είπε η Παναγιώτα
"Έλα, έλα, έλα... μην κλαις..."
"ααααααααααααααααα........" είπε η Παναγιώτα
"Ώπα, ώπα, ώπα, ώπα..." είπε η πεθερά
"...................." είπε η Παναγιώτα
"Καλόοοοο... καλόοοοοο..." είπε η πεθερά
"..." είπε η Παναγιώτα
"Έτσι μπράβο..." είπε η πεθερά, την ακούμπησε απαλά στον ώμο της και με κοίταξε. "Κοιμήθηκε..." μου είπε. "Είδες; Έτσι γίνεται..." και χαμογέλασε γλυκά.

Γύρισα και κοίταξα την πλάτη της Χριστίνας. Πρέπει χαλαρά να ήταν η πιο θυμωμένη πλάτη που έχω δει στην ζωή μου.

Η συνέχεια την Πέμπτη!

Θανάσημος

Η Πεθερά - 12ο Μέρος

Προς νέους αναγνώστες: έχετε χάσει πολλά επεισόδια! Φίαρ νοτ! Μπορείτε να ξεκινήσετε απ' την αρχή, από την μέση ή από το τέλος...

Προς παλαιούς αναγνώστες: πρέπει να ξέρετε ότι ο μοναδικός λόγος που το παρόν επεισόδιο ολοκληρώθηκε είναι επειδή η γυναίκα μου με απείλησε ότι θα με χωρίσει εάν δεν το τελείωνα... Δεδομένου όμως ότι μετά από τόσα επεισόδια έχουν αρχίσει να της τελειώνουν οι πρωτότυπες απειλές, θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι άλλο θα σκαρφιστεί προκειμένου να με υποχρεώσει να ολοκληρώσω το επόμενο...

Θανάσημος: ο άνθρωπος που βαριέται πιο γρήγορα απ' τον ίσκιο του.

Πάμε Ντόλι!

----------------------------------------------------------------------------------------------

Όταν είσαι κλεισμένος σε ένα ασανσέρ, έχεις αρκετό χρόνο να σκεφτείς διάφορα πράγματα. Όπως για παράδειγμα, πως θα έπρεπε να είναι το τέλειο ασανσέρ. Και δεν αναφέρομαι στο τέλειο ασανσέρ που κινείται. Αναφέρομαι στο τέλειο ΑΚΙΝΗΤΟ ασανσέρ.

Ένα από τα προβλήματα με τα ασανσέρ είναι ότι οι κατασκευαστές τους δεν σκέφτονται καθόλου την περίπτωση που οι επιβάτες εγκλωβιστούν μέσα για ώρες. Το τέλειο ακίνητο ασανσέρ θα μπορούσε για παράδειγμα να έχει από εκείνες τις πτυσσόμενες καρέκλες που συναντάμε σε μερικούς συρμούς του μετρό και που μόλις σηκώνεσαι, κλείνουν για να μην πιάνουν χώρο. Θα μπορούσε επίσης να έχει μερικά ζευγάρια ακουστικών που θα παίζουν απαλή κλασσική μουσική, προκειμένου να μην είσαι υποχρεωμένος να ακούς την γκρίνια της πεθερά σου. Θα μπορούσε τέλος να έχει και έναν παπά που να σου διαβάζει το μωρό. Πιστεύω ότι ένα τέτοιο ασανσέρ θα έκανε την ζωή μου πολύ πιο όμορφη κι ευχάριστη εκείνο το μεσημέρι...

Μετά την πρώτη ψυχρολουσία από την θεία που εξαφανίστηκε μέσα στο διαμέρισμα του κύριου Παντελή, αρχίσαμε να φωνάζουμε όλοι μαζί, χτυπώντας τα τοιχώματα του ασανσέρ και την πόρτα:
"ΘΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!! ΚΥΡΙΕ ΠΑΝΤΕΛΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΒΟΗΗΗΗΗΗΗΗΘΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ"

Μάταιος κόπος.

"Μα καλά, ΤΙ κάνουν τόσες ώρες;" είπα στο τέλος αγανακτισμένος
"Μάλλον θα συζητάνε..." είπε η Χριστίνα αποκαμωμένη
"Θα... συζητάνε;;; ΤΙ θα συζητάνε;;;" είπα εγώ
"Α, δεν τους ξέρεις αυτούς τους δύο..." είπε η Χριστίνα. "Από τότε που τους σύστησες, γίνανε κολλητοί!"
"Εγώ τους σύστησα;" είπα
"Εσύ! Όταν έφευγες μετά την γέννα μου! Θυμάσαι; Και είχε έρθει ο κύριος Παντελής να παραπονεθεί για τον θόρυβο που έκανε το μωρό!"
"Α! Α!" είπα και έσμιξα τα φρύδια μου. "Ο παππούς με τις πορτοκαλί πιτζάμες!"
"Αυτός..." είπε η Χριστίνα ξέπνοα και με κοίταξε απελπισμένα. "Μπορούν να μιλάνε με τις ώρες..." πρόσθεσε
"Αν είναι δυνατόν!" είπα και ακούμπησα στο τοίχωμα του ασανσέρ απελπισμένος

"Ψυχραιμία..." είπε η Χριστίνα μονολογώντας. "Ψυχραιμία..." ξαναείπε και ακούμπησε στον τοίχο του ασανσέρ. "Κάποιος θα έρθει να μας βγάλει"
"Ποιος;" είπε η πεθερά
"Ο από μηχανής Θεός;" είπα εγώ
"ΤΟ ΒΡΗΚΑ!" είπε η Χριστίνα. "Θα πάρουμε τηλέφωνο την Δήμητρα!"
"Την Δήμητρα; Αφού θα δουλεύει τώρα..." είπα εγώ
"Ναι! Αλλά ο Χανς ΔΕΝ δουλεύει!" είπε η Χριστίνα
"Ποιος είναι ο Χανς;" είπε η πεθερά
"Ο από μηχανής νονός!" είπε η Χριστίνα και με κοίταξε. "Παρ' τον τηλέφωνο!" μου είπε

Σχημάτισα τον αριθμό στο κινητό μου και έβαλα πάλι το μεγάφωνο.
"Χελό;" ακούστηκε η φωνή του Χανς
"Χάι Χανς!" είπε η Χριστίνα. "Ιτς Χριστίνα!"
"Χριστίνα, νοτ νάου!" είπε ο Χανς. "Αϊ εμ ιν δε μιντλ οφ α γουόρ!"
"Ρίλι;" είπε η Χριστίνα με ενδιαφέρον. "Χου αρ γιου φάιτινγκ γουίθ;"
"Βαλ!" είπε ο Χανς
"Όου, όου!" είπε η Χριστίνα. "Μπι κέρφουλ! Γιου χαβ το πουτ χιμ ιν α κόρνερ!"
"Ιν α κόρνερ;"
"Γιες! Μπετερ μπιχάιντ α κόλιουμν!"
"Ρίλι;"
"Γιές! Εντ ντοντ λετ χιμ γκοου άουτ μπικόουζ χι ιζ γκόινγκ του στιλ γιουρ μάνα!"
"Μάι μάνα;"
"Γιές!"
"Οκ! Οκ! Θενκς! Άι χαβ το γκόου νάου! Μπάι!"
"Γκουντ λάκ!" είπε η Χριστίνα

Ύστερα ο Χανς έκλεισε το τηλέφωνο.

Γύρισα και κοίταξα την Χριστίνα. Η Χριστίνα με κοίταξε. Μετά γούρλωσε τα μάτια της.
"ΑΜΑΝ!" είπε. "Το ξέχασα! Παρ' τον πάλι τηλέφωνο!"
"Τι ξέχασες;" της είπα. "Να του πεις για τον πατέρα;"
"Συγνώμη, τι έγινε;" παρενέβη η πεθερά
"Ο Χανς είναι σε πόλεμο αυτή τη στιγμή..." εξήγησα. "Προσπαθεί να σώσει τη μάνα του!"
"Α!" είπε η πεθερά και με κοίταξε με τα τεράστια μάτια της.
"Σταμάτα ρε βλάκα!" μου είπε η Χριστίνα και γύρισε στην πεθερά. "Μην τον ακούτε!" της είπε. "Η μάνα είναι μια μαγική δύναμη"
"Α!" είπε η πεθερά και την κοίταξε με τα τεράστια μάτια της.
"Εννοώ ότι δεν είναι η μάνα του Χάνς που είναι η μαγική δύναμη! Είναι μια μαγική δύναμη που την λένε μάνα." διευκρίνισε η Χριστίνα
"Α!" είπε η πεθερά
"Πιθανότατα δεν την ξέρετε γιατί δεν δουλεύει σε αυτόν τον κόσμο..." είπα εγώ. Η πεθερά γύρισε και με κοίταξε.
"Με δουλεύετε;" είπε
"Όχι, ΟΧΙ!" είπα εγώ και την κοίταξα. "Σοβαρά μιλάμε!"
"Έλα! Παρ' τον Χανς τηλέφωνο!" μου είπε η Χριστίνα ανυπόμονα.
"Οκ, οκ!" είπα εγώ και τον ξανακάλεσα.

"Χελό;" είπε ο Χανς
"Χάι Χανς! Ιτς Χριστίνα εγκέν!"
"ΧΡΙΣΤΙΝΑ!" είπε ο Χανς. "ΧΙ ΣΤΟΟΥΛ ΜΑΪ ΜΑΝΑ!!!"
"Όου νόου!" είπε η Χριστίνα. "Γιου χαβ το γκόου εγουέι νάου!"
"Γιες άι νόου!" είπε ο Χανς στεναχωρημένος
"Τι συμβαίνει;" ρώτησε η πεθερά
"Πάει η μάνα του..." της είπα εγώ
"Ο Χριστός και η Παναγία!" είπε η πεθερά
"Χανς, άι νιντ γιορ χέλπ!" είπε η Χριστίνα
"Γιες;" είπε ο Χανς
"Γιες. Άι εμ λοκντ ιν μάι ελεβέιτορ!"
"Έλεβέιτορ... έλεβέιτορ..." μουρμούρισε ο Χανς. "Ιν γουίτς κάστλ ιζ δατ;"
"Νο, νοτ ιν δε γκέιμ!" είπε η Χριστίνα. "Ιν δι ελεβέιτορ οφ μάι χόμ! Ιν Άθενς!"
"ΡΙΛΙ;;;" είπε ο Χανς
"Ρίλι!" είπε η Χριστίνα. "Καν γιου καμ το χελπ ας;"
"ΟΚ, οκ! Άι εμ κάμινγκ!" είπε ο Χανς και έκλεισε το τηλέφωνο

Η Χριστίνα γύρισε και κοίταξε την πεθερά της. "Μην ανησυχείτε" της είπε. "Μένει πέντε λεπτά από εδώ! Έρχεται να μας βγάλει! Όλα θα πάνε καλά!"

Εκείνη τη στιγμή ακούσαμε την πόρτα του κυρίου Παντελή να ανοίγει από πάνω.
"Γεια σας αγαπητή μου και σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση!" είπε ο κύριος Παντελής. "Θα περάσουμε μια ανεπανάληπτη κρουαζιέρα!"
"Α βέβαια!" είπε η θεία. "Θα είναι και ο Μικρούτσικος!"

"ΘΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!" έβαλε μια φωνή η Χριστίνα
"Ορίστε, ορίστε! Σας φωνάζει η ανιψιά σας!" είπε ο κύριος Παντελής. "Λοιπόν γειά σας τώρα!"
"ΌΧΙ, ΌΧΙΙΙΙΙΙΙ !!!!!!!!" φωνάξαμε όλοι απ' το ασανσέρ. "ΚΥΡΙΕ ΠΑΝΤΕΛΗΗΗΗΗΗ!!!!!!!!! ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!"

"ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ;;;" φώναξε ο κύριος Παντελής.
"ΚΥΡΙΕ ΠΑΝΤΕΛΗ, ΈΧΟΥΜΕ ΚΛΕΙΣΤΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ!!!"
"ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ;;;" είπε ο κύριος Παντελής. "ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ! Πριν από μια εβδομάδα του κάναμε συντήρηση!"
"Α, ναι;" είπε η θεία.
"Ασφαλώς!" είπε ο κύριος Παντελής. "Ήμουν παρών!"
"ΧΡΙΣΤΙΝΑ;" φώναξε η θεία. "ΕΙΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΟΤΙ ΚΛΕΙΣΤΗΚΕΣ ΣΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ;"

Η Χριστίνα γύρισε και με κοίταξε.
"Κατάλαβες τι σου έλεγα;" μου είπε. "Μια χαρά συνεννοούνται!"

"ΚΥΡΙΕ ΠΑΝΤΕΛΗ!" φώναξα εγώ. "ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΛΕΙΣΜΕΝΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΣΑΝΣΕΡ! ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΒΟΗΘΕΙΑ!"
"ΕΣΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΘΕ;;;" φώναξε ο κύριος Παντελής. "ΕΙΣΘΕ ΤΗΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑΣ;;;"
"ΟΧΙ ΚΥΡΙΕ ΠΑΝΤΕΛΗ! ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ!" φώναξε η Χριστίνα. "ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟ ΤΩΡΑ;"
"Έχει, πως δεν έχει!" είπε ο κύριος Παντελής. "Διαχειριστής είμαι! Να μην ξέρω;"
"Κύριε Παντελή!" είπε η Χριστίνα. "Ανεβείτε παρακαλώ στο κουβούκλιο στην ταράτσα και πατήστε την ασφάλεια, μήπως και δουλέψει! Είναι το πράσινο κουμπί!"
"Α, δεν μπορώ να ανέβω σκαλιά!" είπε ο κύριος Παντελής. "Έχω άσθμα!"
"Να ανέβω εγώ!" προθυμοποιήθηκε η θεία
"ΟΧΙ!!!" φωνάξαμε όλοι μαζί πανικόβλητοι μέσα απ' το ασανσέρ

"Κύριε Παντελή, προς Θεού!!!" είπε η Χριστίνα πανικόβλητη. "ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΤΕ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΝΑ ΠΑΤΗΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΥΜΠΙ!!!"
"Εμά πως αλλιώς να γίνει;" είπε ο κύριος Παντελής και μετά τον ακούσαμε να λέει στη θεία. "Ανέβα επάνω γοργόνα μου και πάτα λίγο την ασφάλεια!"
"Γοργόνα μου;" είπα εγώ
"Εντάξει!" είπε η θεία τσαχπίνικα και την ακούσαμε να ανεβαίνει τις σκάλες.

"Γεια όνομα του Θεού!" είπε η Χριστίνα και με κοίταξε έντρομη. "Αυτή είναι ικανή να μας ρίξει!"
"Και να μην το καταλάβει κι όλας..." είπα εγώ
"Και θα πάει και το παιδί αδιάβαστο!" είπε η πεθερά

"ΕΛΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑ; ΧΡΙΣΤΙΝΑ;;;" ακούσαμε την θεία επάνω απ' τα κεφάλια μας.
"ΕΛΑ ΘΕΙΑ!" είπε η Χριστίνα.
"ΕΧΕΙ ΩΡΑΙΑ ΘΕΑ ΕΔΩ ΠΑΝΩ!" είπε η θεία
"ΜΠΡΑΒΟ, ΜΠΡΑΒΟ!" είπε η Χριστίνα
"ΒΛΕΠΩ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ!" είπε η θεία. "ΕΧΕΙ ΚΑΤΙ ΒΑΡΚΟΥΛΕΣ! ΚΑΤΣΕ ΝΑ ΔΩ ΤΙ ΈΧΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΙΑ..."
"ΘΕΙΑ; ΠΟΥ ΠΑΣ;;;" φώναξε η Χριστίνα αλλά δεν πήρε απάντηση: η θεία είχε ήδη φύγει...

Εκείνη την ώρα ακούσαμε τον Τόμπι να γαβγίζει και να ανεβαίνει τρέχοντας τις σκάλες.
"Τόμπι!" είπε η Χριστίνα
"Κριστίνα;" ακούσαμε μια φωνή
"Μπράβο πρόοδος ο Τόμπι!" είπα εγώ
"Χανς!" είπε η Χριστίνα. "Θενκ ΓΚΟΝΤ!!!"
"ΟΚ!" είπε ο Χανς. "Αι εμ χίαρ! Γουάτ καν άι ντου;"
"ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ;" φώναξε ο κύριος Παντελής.
"ΈΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΕ ΠΑΝΤΕΛΗ!" φώναξε η Χριστίνα. "ΉΡΘΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ!"
"ΚΙ ΑΛΛΟΣ ΦΙΛΟΣ ΣΟΥ;;;" είπε ο κύριος Παντελής. "ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΦΙΛΟΥΣ ΕΧΕΙΣ!"
"Χανς!" είπε η Χριστίνα. "Πλιζ, γκόου απστέρς εντ πρες δε γκριν μπότον!"
"ΟΚ!" είπε ο Χανς και έφυγε τρέχοντας.

"ΟΥΣΤ ΒΡΕ! ΟΥΣΤ!" ακούσαμε τον κύριο Παντελή να φωνάζει πανικόβλητος. "ΆΣΕ ΚΑΤΩ ΤΟ ΠΟΔΙ ΜΟΥ!"

"ΚΡΙΣΤΙΝΑ!" φώναξε ο Χανς από επάνω. "Νταζ ιτ γουόρκ νάου;"

Η Χριστίνα έπεσε επάνω στο καντράν και πάτησε το κουμπί του ορόφου της.

Τίποτα.

Το ξαναπάτησε με μανία.

Τίποτα.

"ΝΟΘΙΝΓΚ!" φώναξε απογοητευμένη και ακούμπησε πίσω στο τοίχωμα του ασανσερ.
"ΟΚ!" είπε ο Χανς καθώς κατέβαινε τρέχοντας τις σκάλες. "Ιτ ις μπρόκεν! Γουί τζαστ χαβ του γουέιτ φορ δε φάιερμπριγκέιτ..."
"Δε φάιερμπριγκέιτ;" είπε η Χριστίνα
"Γουάι;" είπα εγώ
"Μπατ... του τέικ γιου άουτ!" είπε ο Χανς
"Ρίλι;;;" είπα εγώ. "Ιφ γουί κολ δε φάιερμπριγκέιτ, δέι γουίλ τέικ ας άουτ;"
"Οφ κόρς!" είπε ο Χανς

Ξαφνικά μια ησυχία έπεσε μέσα στο ασανσέρ καθώς κοιταχτήκαμε με την Χριστίνα.
"Ε, είμαστε πολύ μαλάκες..." είπα, σήκωσα το ακουστικό και κάλεσα την πυροσβεστική. Λίγο μετά, έκλεισα το τηλέφωνο και είπα:
"Έρχονται σε μισή ώρα..."

Μείναμε έτσι να κοιταζόμαστε μέσα στο ασανσέρ υπολογίζοντας πόση ακόμα ώρα θα πρέπει να περιμένουμε όταν ένοιωσα ξαφνικά μια απαράδεκτη μυρωδιά στα ρουθούνια μου.
"Αν είναι δυνατόν! Αυτό μας έλειπε τώρα! Ποιος έκλασε;" σκέφτηκα και κοίταξα την Χριστίνα. Η Χριστίνα με κοίταξε αδιάφορα. Ύστερα ξαφνικά ζάρωσε τα μούτρα της, σαν μόλις να την έπιασε κι εκείνη η μυρωδιά. Γυρίσαμε και κοιτάξαμε την πεθερά. Η πεθερά μας κοίταξε αδιάφορα.
"Τι συμβαίνει;" μας είπε και ξαφνικά έφερε το χέρι της στη μύτη της. "ΑΜΑΝ!" είπε.

Γυρίσαμε όλοι μας και κοιτάξαμε την Παναγιώτα.

".......αααααααααααααααΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" έκανε η μικρή

"Ε, όχι ρε μαλάκα..." είπε η Χριστίνα και με κοίταξε απελπισμένη.

Κάντε κλικ εδώ για τη συνέχεια!

Θανάσημος